ერთად დგომის დროა!

დღეს დვანში ვიყავით.
Image
2008 წლის შემდეგ პირველად გავიარე გზა, რომელსაც ომამდე ყოველ მეორე ან მესამე შაბათ-კვირას გავდიოდი, ბევრი წლის მანძილზე. 
ყოველი სოფლის ტრაფარეტი – “საღოლაშენი”, “ბრეთი” , “დირბი”, ჩემი ბავშვობის ყველაზე ტკბილ მოგონებებთან არის დაკავშირებული, მაგრამ ახლა ემოციები იცვლება. მთელი გზა მეტირებოდა. სამწუხაროდ ბოლო ტრაფარეტი “დვანია” … ვეღარ გავივლიდი ოსურ სოფლებს – მუგუთს და დიდმუხას და ვეღარ ჩავიდოდი ავნევში. ეჰ, იმ ემოციებზე აღარ გავაგრძელებ…

ავნევი 2008-ში დავკარგეთ. დღეს კი, დვანში ჩასული კიდევ უფრო კარგად ხვდები, რომ ის პროცესი არ დასრულებულა. 

არ ვიცი როდის დაიწყო, როდინდელ გადაწყვეტილებას იკანონებენ (პოლტიკოსებს ყოველთვის აქვთ გსასამართლებელი “საბუთები”) მაგრამ დღეს ფქტი ისაა, რომ ადამიანები საცხოვრებელ სახლებს შლიან, საკუთარი ხელით ანგრევენ და თმობენ. 
დღეიდან, დაახლოებით 200 ჰექტარ მიწაზე გაურკვევლი ვადით, ქართველები ფეხს ვეღარ დადგამენ. იქ დვანელებს ხეხილის ბაღები, სახნავ-სათესი მიწები, საძოვრები, სასაფლაოს ტერიტორიის ნაწილი დარჩათ. გივი მახაჭაშვილმა, აკაკი კორაშვილმა და მერაბ მეკარიშვილმა კი საკუთარი სახლები დატოვეს, მოსავლის აღებასაც კი ვერ ასწრებენ ნორმალურად.

Image

Image
ძალიან რთულია, როცა რაღაც არ მოგწონს და არსებითად ვერაფერს ცვლი.

იცით, აქამდე მეგონა, რომ იქაურები შეიძლებოდა დაღლილები ყოფილიყვნენ ამ საპროტესტო აქციებით, მაგრამ პირიქით – ისინი მათთან გულწრფელად მისულ თითოეულ ადამიანს აფასებენ. რა თქმა უნდა უდიდესი წილი პასუხისმგებლობა ამ ადამიანების დახმარების და მათი უფლებების დაცვის საკითხში ხელისუფლებას მართებს და თავიდან არ უნდა აიცილოს. 

ჩვენ უბრალოდ მივედით, ვესაუბრეთ ადგილობრივებს, მოვისმინეთ მათი გასაჭირი, და წამოვედით. მათ დასახმარებლად რამდენიმე იდეა გვაქვს, ამაზე ცალკე დავწერთ და იმედს ვიტოვებთ, რომ ბევრი ადამიანი შემოგვიერთდება, მანამდე კი უბრალოდ მოვუსმინეთ და ვუთანაგრძნეთ.
Image
ვიღაც იტყვის – და რა მერე? შედეგი? ერთი შეხედვით არაფერი. არც გვქონია ილუზია რომ მავთულხლართებს უკან გადავწევდით. ვიცით რომ არ შეგვიძლია, მაგრამ გვინდა რომ ჩვენი ქმედება იყოს გადამდები, რადგან იქაურებს ჩვენი გვერდში დგომა სჭირდებათ.

იცით რა მითხრა ერთმა ბებომ? – როცა ამდენ ხალხს ვხედავ ჩვენი გასაჭირით შეწუხებულს, იმედი მეძლევა, რომ საბოლოოდ განწირულები არ ვართო. არადა ეს ხომ არაა მხოლოდ მათი გასაჭირი? მხოლოდ ამის გულისთვის მაინც ღირს იქ ჩასვლა და მათთან შეხვედრა. არ მეგულება ადამიანი, ვისაც ამ ამბებისადმი შინაგანი პროტესტი არ ჰქონდეს, რაღა დარჩა, უბრალოდ უნდა გაანძრიო ადამიანმა ერთი ადგილი და რამე გააკეთო. და ყველას უნდა უთხრა რომ ასე მოიქცეს, როგორც შეძლებს ისე დაეხმაროს იმ ადამიანებს. 
არ ვიცი.
მართლა რთულია როცა რაღაც ძალიან არ მოგწონს და არსებითად ვერაფერს ცვლი.

Image
Image

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

w

Connecting to %s